Archi­tek­ci dostęp­no­ści – o inklu­zyw­no­ści i poten­cja­le osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi na ryn­ku pracy

Mate­riał „Archi­tek­ci dostęp­no­ści”, któ­re­go autor­ką jest Eula­lia Żuraw­ska, przy­go­to­wa­ny przez Kar­ko­no­ski Sej­mik Osób Nie­peł­no­spraw­nych przed­sta­wia ideę inklu­zyw­ne­go ryn­ku pra­cy oraz poka­zu­je, że zatrud­nia­nie osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi jest dziś nie tyl­ko ele­men­tem spo­łecz­nej odpo­wie­dzial­no­ści biz­ne­su, ale rów­nież nowo­cze­snym podej­ściem do zarzą­dza­nia talen­ta­mi. Auto­rzy pod­kre­śla­ją, że każ­de miej­sce pra­cy może stać się prze­strze­nią otwar­tą i przy­ja­zną, w któ­rej liczą się przede wszyst­kim kom­pe­ten­cje, zaan­ga­żo­wa­nie oraz pasja pra­cow­ni­ków, a nie ich ogra­ni­cze­nia zdro­wot­ne czy fizyczne.

W nagra­niu przed­sta­wio­no dane poka­zu­ją­ce ska­lę wyklu­cze­nia zawo­do­we­go osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi w Pol­sce. Oko­ło 4 milio­ny osób posia­da orze­cze­nie o nie­peł­no­spraw­no­ści, co sta­no­wi ponad 12% spo­łe­czeń­stwa. Mimo że poło­wa z nich jest w wie­ku pro­duk­cyj­nym, na otwar­tym ryn­ku pra­cy zatrud­nio­nych jest mniej niż 30%. Dla porów­na­nia śred­nia unij­na wyno­si 51%, co poka­zu­je, jak duży poten­cjał zawo­do­wy pozo­sta­je niewykorzystany.

Autor­ka wyja­śnia rów­nież, że nie­peł­no­spraw­ność obej­mu­je wie­le róż­nych doświad­czeń i nie ogra­ni­cza się wyłącz­nie do widocz­nych ogra­ni­czeń rucho­wych. Wymie­nio­no m.in. nie­peł­no­spraw­ność sen­so­rycz­ną doty­czą­cą wzro­ku lub słu­chu, nie­peł­no­spraw­ność poznaw­czą, np. spek­trum auty­zmu, a tak­że pro­ble­my psy­chicz­ne zwią­za­ne z depre­sją czy zabu­rze­nia­mi lęko­wy­mi. Zwró­co­no uwa­gę, że wie­le scho­rzeń, takich jak epi­lep­sja czy cho­ro­by neu­ro­lo­gicz­ne, może pozo­sta­wać nie­wi­docz­nych dla otoczenia.

Waż­nym ele­men­tem mate­ria­łu jest kwe­stia odpo­wied­niej komu­ni­ka­cji w miej­scu pra­cy. Pod­kre­ślo­no, że dobry pra­co­daw­ca nie musi znać wszyst­kich ter­mi­nów medycz­nych, lecz powi­nien być otwar­ty na roz­mo­wę i pytać pra­cow­ni­ka o jego potrze­by. Autor­ka zachę­ca do uży­wa­nia języ­ka budu­ją­ce­go poczu­cie rów­no­ści, m.in. okre­śle­nia „oso­ba z nie­peł­no­spraw­no­ścią”, któ­re pod­kre­śla pod­mio­to­wość czło­wie­ka. Jed­no­cze­śnie zwró­co­no uwa­gę, aby uni­kać okre­śleń nace­cho­wa­nych lito­ścią i zamiast sku­piać się na trud­no­ściach, doce­niać efek­ty pra­cy oraz kom­pe­ten­cje pracowników.

Mate­riał opi­su­je tak­że roz­wią­za­nia wspie­ra­ją­ce oso­by z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi pod­czas wdra­ża­nia do pra­cy. Kar­ko­no­ski Sej­mik Osób Nie­peł­no­spraw­nych reko­men­du­je korzy­sta­nie z pomo­cy tre­ne­ra pra­cy, asy­sten­ta oraz men­to­ra wspie­ra­ją­ce­go nowe­go pra­cow­ni­ka w pozna­wa­niu orga­ni­za­cji i obo­wiąz­ków. Pod­kre­ślo­no, że inklu­zyw­ność nie jest przy­wi­le­jem, lecz two­rze­niem rów­nych szans dla wszyst­kich człon­ków zespołu.

W nagra­niu zazna­czo­no rów­nież, że oso­by z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi powin­ny być oce­nia­ne według tych samych zasad co pozo­sta­li pra­cow­ni­cy. Oce­na powin­na doty­czyć jako­ści wyko­ny­wa­nej pra­cy, a nie spo­so­bu poru­sza­nia się czy indy­wi­du­al­nych potrzeb zdro­wot­nych. Pomoc i wspar­cie powin­ny być udzie­la­ne tyl­ko wte­dy, gdy są rze­czy­wi­ście potrzebne.

Koń­co­wa część mate­ria­łu poświę­co­na jest korzy­ściom wyni­ka­ją­cym z zatrud­nia­nia osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi. Wska­za­no zarów­no aspek­ty finan­so­we, takie jak dofi­nan­so­wa­nia do wyna­gro­dzeń czy refun­da­cje kosz­tów dosto­so­wa­nia sta­no­wisk pra­cy, jak i korzy­ści wize­run­ko­we zwią­za­ne z budo­wa­niem repu­ta­cji odpo­wie­dzial­ne­go spo­łecz­nie pra­co­daw­cy. Pod­kre­ślo­no tak­że zna­cze­nie róż­no­rod­no­ści w zespo­łach oraz wyjąt­ko­wych kom­pe­ten­cji osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi, takich jak kre­atyw­ność, odpor­ność na stres czy lojal­ność wobec pra­co­daw­cy. Mate­riał koń­czy się prze­sła­niem, że każ­dy czło­wiek ma indy­wi­du­al­ne potrze­by, jed­nak wszy­scy chcą być oce­nia­ni przede wszyst­kim przez pry­zmat swo­ich moż­li­wo­ści i kompetencji.

Klik­nij, aby posłu­chać audycji

Opra­co­wa­nie: MP