Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Jakuszyce (1825 Jakobstale, następnie Jakobsthal lub Jakobstal, w 1945 r. przejściowo Jakuszec, potem Jakuszyce) to najwyżej (850-886 m.n.p.m.) położona część Szklarskiej Poręby, dla których osią jest droga prowadząca do sąsiedniego Harrachova i dalej na południe. Jest to dogodny trakt komunikacyjny, będący najkrótszym połączeniem Wrocławia z czeską Pragą. W Jakuszycach drogę przecina Kamienna, która bierze swoje początki z torfowisk pod Mumlawskim Wierchem, barwiących wody rzeki na charakterystyczny, brązowy kolor.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

W mieście i jego okolicach dokonano wielu odkryć archeologicznych - należą do nich dwie osady z epoki kamiennej oraz dwie z okresu halsztackiego wraz z cmentarzyskiem. Nazwy Ołdrzychowa [łacińska (Ulrici villa – 1310 r.) i niemiecka (Ullerschdurf – 1233 r., później Ullersdorf)] ujawniają prawdopodobnie imię zasadźcy na prawie niemieckim – Ulricha. Od 1411 r. przez cztery stulecia Ołdrzychów wchodził w skład włości klasztoru magdalenek z Nowogrodźca. W tym czasie jego mieszkańcy doświadczali wielu nieszczęść: najazdu husytów, zarazy, wojny 30-letniej, wojen śląskich i napoleońskich. Do 1815 r. Ołdrzychów był miejscowością graniczną (po stronie saksońskiej). W okolicach Ołdrzychowa od dawna eksploatowane były piaskowce oraz iły. Te pierwsze posłużyły m.in. do naprawy wież wrocławskiej katedry, drugie natomiast zaś stanowiły surowce do wyrobu ceramiki w samym Ołdrzychowie, a także w innych miejscowościach śląskich, w Wielkopolsce, a nawet w Prusach Wschodnich.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Nowogrodziec jest niewielkim, miastem położonym na prawym, śląskim brzegu Kwisy w miejscu, gdzie uchodzi do niej potok Iwnica. W 1959 r. przyłączono do niego leżącą na przeciwległym, łużyckim brzegu, starą wieś Ołdrzychów. Najstarszym znaleziskiem archeologicznym, świadczącym o pobycie człowieka na terenie dzisiejszego Nowogrodźca, jest rzymska moneta cesarza Septymiusza Sewera (193–211 r. n.e.). Z kolei najstarsze wzmianki pisane o Nowogrodźcu pochodzą z XIII w. Według nich książę Henryk Brodaty wybudował w roku 1202 zamek na granicy z Łużycami przy starej osadzie, leżącej na szlaku handlowym prowadzącym z Wrocławia (a nawet Kijowa) do Lipska i dalej na zachód, zwanym „Wysoką Drogą” (Via Regia). W 1217 r. książę miał ofiarować zamek swojej żonie – Jadwidze Śląskiej, która przekazała go jako uposażenie zakonowi magdalenek. Według innych źródeł w 1217 r. wzniesiono klasztor augustianów, który dopiero 30 lat później przekazano magdalenkom. Niezależnie od tego jak było naprawdę, faktem jest, że nowogrodziec od połowy XIII w. był siedzibą klasztoru magdalenek, które wywarły duży wpływ na jego dzieje, podobnie jak benedyktynki w Lubomierzu. W 1233 r. książę Henryk Brodaty nadał osadzie lwóweckie prawa miejskie.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Duża wieś o rozproszonej zabudowie na zachodnim krańcu Przedgórza Rebiszowskiego i we wschodniej części Kotliny Mirska na wysokości 360-445 m n.p.m. Grunty Rębiszowa zajmują powierzchnię 1411 ha. Liczba mieszkańców wsi pod koniec 2005 r. wynosiła 706 osób.