Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Początki historii Szklarskiej Poręby związane są z rozwojem hutnictwa oraz poszukiwaniami szlachetnych kamieni i kruszców. Pod koniec XIII wieku tereny dzisiejszej Szklarskiej Poręby zostały wykupione przez zakon Joannitów z Cieplic, którzy poszukiwali w rejonie złota i szlachetnych kamieni.

Najważniejszą bazą wypadową poszukiwaczy skarbów była Szklarska Poręba Dolna wówczas nazywana Starą Wsią. Leżała na szlaku ze Śląska do Czech. Był to szlak zachodnich Karkonoszy, najstarszy wzmiankowany w średniowiecznych podaniach i zapiskach, tak zwana Czeska Ścieżka.

Wbrew wyobrażeniom, największym bogactwem tej części Śląska okazały się nie kamienie i kruszce szlachetne, ale złoża kwarcu i liczne cieki wodne, w oparciu o które rozwinęło się szklarstwo, stając się fundamentem rozwoju osadnictwa. Najszersza w Europie żyła kwarcowa biegnie z Izerskich Garbów koło Rozdroża Izerskiego na Kamieniecki Grzbiet. Ma ona kilka kilometrów długości i jest eksploatowana bez przerwy od wczesnego średniowiecza.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Powstanie i rozwój Kowar wiążą się przede wszystkim z górnictwem rud żelaza i kowalstwem. W 1148 roku legendarny gwarek Walon Laurentius Angelus odkrył na zboczu Góry Rudnik rudę żelaza. 10 lat później z polecenia ówczesnego księcia Polski Bolesława Kędzierzawego założono w tym miejscu osadę, a niedługo później rozpoczęto eksploatację rudy, zaczęto kuć żelazo i wytwarzać różne wyroby metalowe.

Działalność górnicza dawała gwarkom wiele przywilejów - byli oni ludźmi wolnymi, co w średniowieczu, siłą rzeczy musiało być przyczyną wielu konfliktów z możnowładcami. Dzięki górnictwu, hutnictwu oraz kowalstwu Kowary stały się osadą w miarę bogatą i skutecznie konkurowały z położoną kilkanaście kilometrów dalej Jelenią Górą.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Leśna, to niewielkie dolnośląskie miasteczko położone w odległości około 10-ciu kilometrów na południowy – zachód od Lubania Śląskiego, prawie dokładnie w połowie drogi łączącej Lubań z Czerniawą Zdrój.

Pierwsza wzmianka o osadzie Leśna datowana jest na rok 1144, natomiast pierwszym źródłem podającym Leśną jako osadę miejską jest akt sprzedaży miasta datowany 3-go mają 1329 roku. Dokument wystawiony jest przez księcia Henryka I Jaworskiego, który władał Leśną od roku 1319. Po śmierci księcia w roku 1346 miasto wraz z przyległościami znalazło się pod panowaniem korony czeskiej. Od tego okresu aż do roku 1785 Leśną władała rodzina von Dobschütz.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Na zachód od rzeki Kwisy, aż po Nysę Łużycką rozciąga się ziemia, która przez długi okres dziejów należała do tzw. Milska. W przekazach XVII i XVIII wieku zaliczano ją do Górnych Łużyc. Tu właśnie na Pogórzu Izerskim, w malowniczej dolinie Kwisy leży Lubań, niegdyś ludna osada handlowo - celna.

O charakterze tej osady zadecydowało jej bardzo korzystne położenie geograficzne. Krzyżowały się tu bowiem ważne szlaki handlowe: droga prowadząca ze Śląska do Czech oraz trakt z Rusi do Miśni i Łużyc. Położenie miasta także obecnie przedstawia się bardzo korzystnie; do Niemiec jest z Lubania 25 km, mniej - więcej tyle samo do Czech.

Ze wzmianek kronikarskich, nie zawsze popartych dokumentami, wynika, że stara osada rzemieślniczo - handlowa jaką był Lubań - otrzymała prawa miejskie w pierwszej połowie XIII wieku. Dokładna data lokacji miasta nie jest znana, w tej kwestii historycy nie są zgodni. Jedni utrzymują, że Lubań lokowano jeszcze za czasów Bolka I Wysokiego. Inni uważają, że otrzymał prawa miejskie w 1220 roku, Jeszcze inni twierdzą, że lokacja miasta musiała nastąpić w II połowie XIII wieku, około roku 1268.