Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Pierwsze wzmianki o Przesiece pochodzą z roku 1387 – pierwotnie była to prawdopodobnie osada drwali i kurzaków, czyli węglarzy. W tym czasie najprawdopodobniej istniały w okolicy także piece do wytopu szkła. W tych zamierzchłych czasach do ukrytej w gęstym lesie wsi nie prowadziły żadne drogi, miejscowi drwale musieli zatem spławiać drewno potokami. Wcześniej tereny te zamieszkiwali Walonowie - tajemniczy poszukiwacze minerałów przybyli z zachodniej Europy.

Pierwsza wzmianka o sześciu gospodarstwach istniejących na obydwu brzegach rzeki Podgórnej pochodzi z roku 1618. Czasy były trudne, a historia wsi bardzo często była pisana krwią - w czasie wojny trzydziestoletniej oddział Lisowczyków, zwanych również na Śląsku kozakami, krwawo rozprawił się z uciekającymi w góry mieszkańcami Przesieki. Oddziały najemników walczących dla wojennych łupów znane były powszechnie z brutalności i okrucieństwa. Pamięć o krwawych wydarzeniach przetrwała w lokalnych nazwach Kozackiej Doliny oraz Doliny Czerwienia , gdzie górski potok spłynął krwią mieszkańców osady. Takich tragedii w dziejach Przesieki wydarzyło się sporo i nie ograniczały się one jedynie do okresu wojny trzydziestoletniej.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Dolina Kwisy zamieszkiwana była od niepamiętnych czasów przez słowiańskie plemiona Bobrzan i Bieżunów. Już wtedy znane były chyba lecznicze właściwości wód występujących w okolicach dzisiejszego Świeradowa, o czym świadczy legenda opowiadająca jak to słowiański wojownik, ciężko ranny w jednej z potyczek cudownie ozdrowiał po obmyciu ran i ugaszeniu pragnienia wodą jednego ze źródeł napotkanych w lesie obok świętego gaju.

W okresie panowania Mieszka I dolina Kwisy należy już do państwa polskiego. Wiek XII i XIII przynosi wzrost osadnictwa na tym terenie. Rozwijają się pierwsze gałęzie rzemiosła, powstają osiedla typu miejskiego.

Dla rozwoju tego regionu niewątpliwie duże znaczenie miał fakt, iż Kwisa przez długi okres czasu była rzeką graniczną między Śląskiem a Czechami. Dla ochrony pogranicza powstały tu zamki obronne, budowane w miejscu dawnych grodzisk plemiennych. Zadaniem tych warowni, obok obrony pogranicza, było czuwanie nad bezpieczeństwem dróg handlowych prowadzących ze Śląska do Czech i Łużyc.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Podgórzyn to typowa wieś łańcuchowa, ciągnąca się na długości około 4 km w dolinie rzeczki Podgórnej. Najstarsze wzmianki o Podgórzynie pochodzą z roku 1305 kiedy była to osada leśników i pasterzy. Najstarsza znana nazwa wsi pochodząca z 1318 r., nawiązywała do imienia późniejszego wójta Gerarda, i brzmiała Gerardi villa. W dokumencie księcia świdnicko - jaworskiego Bolka II Małego z 1348 r. wymieniona jest miejscowość Gierßdorf. Tuż po ostatniej wojnie miejscowość przemianowano na Popławy, ale kiedy nazwa ta nie okazała się zbyt trafiona, od roku 1946 zmieniono ją na Podgórzyn.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Historia głosi, że Mirskowi dał początek folwark założony nad Kwisą przez właścicieli zamku Czocha. Pierwszym wójtem znanym z nazwiska był w roku 1201 Bernard Rym pieczętujący się wizerunkiem sowy w herbie. Od niego pochodziła pierwsza nazwa wsi – Eulendorf, czyli Sowia Wieś.

Mirsk powstał w miejscu, gdzie Kwisę przekraczał stary trakt handlowy z Jeleniej Góry do Żytawy. W 1319 roku osada wraz z całym Okręgiem Kwisy przyłączona została do księstwa jaworskiego, a książę Henryk Jaworski dziesięć lat później podniósł Mirsk do rangi miasta, nadał mu prawo mili na wyszynk piwa oraz nowy herb przedstawiający sokoła z upolowanym ptakiem w dziobie.

Mimo że po śmierci księcia Henryka Jaworskiego część Łużyc przeszła pod panowanie Jana Luksemburskiego, Mirsk wraz z Łęczyną i Mroczkowicami pozostał przy Śląsku. Od tego czasu miasto związane było z zamkiem Gryf i stanowiło prywatną posiadłość Schaffgotschów.