Konkretna, spójna i jednoznaczna definicja mózgowego porażenia dziecięcego nie została dotychczas opracowana. Przyczyną jest przede wszystkim różnorodność i stopień nasilenia objawów oraz współistniejących zaburzeń. Mózgowe porażenie dziecięce od połowy XIX wieku nazywane jest chorobą Little’a, od nazwiska angielskiego lekarza, który uważał, iż uszkodzenia wywołujące to schorzenie powstają w okresie okołoporodowym i są wynikiem uszkodzenia mózgu. Za bezpośrednią przyczynę uważał zaburzenia powstałe w skutek nieprawidłowego porodu. W tym samym czasie Freud uznał, że przyczyna ujawnienia się objawów choroby są wczesne uszkodzenia płodu i nieprawidłowości rozwojowe zachodzące jeszcze w łonie matki, co w konsekwencji wywołuje przedwczesne porody. Najnowsze badania prowadzone w USA i Australii potwierdzają słuszność teorii Freuda, jednak u ponad 30% dzieci chorujących na mózgowe porażenie dziecięce nadal nie można ustalić przyczyny powstania schorzenia.

Dziecko rozumie, kiedy matka i ojciec mówią do niego w pierwszej osobie - o tym, co sami czują. Podobnie - kiedy opisują to, co się stało i mówią, jakie może to mieć skutki. Takie proste zdania pomagają dziecku zmienić niewłaściwie zachowanie i co najważniejsze zrozumieć dlaczego nie powinno w ten sposób postępować. A przecież o to właśnie chodzi.

Jeśli krzyczymy na dziecko: „Denerwujesz mnie!” i dajemy mu klapsa albo mówimy: „Jesteś do niczego”, to jedynie wyładowujemy na nim swoją złość. Dziecko czuje się bezwartościowe, nieudolne i bezsilne. W ten sposób niczego się nie nauczy.

Uczelnie wyższe zachęcają studentów z niepełnosprawnością do korzystania z ich oferty kształcenia, przystosowując i ułatwiając dostęp do edukacji dla osób z różnymi ograniczeniami i dysfunkcjami. Wyrównując szanse w stosunku do innych studentów uczelnie stosują przywileje i ulgi dla osób z niepełnosprawnością, ale także kładą nacisk na ich prawa i obowiązki wynikające ze statusu studenta.
Uczelnia wyższa kształcąca integracyjnie musi zmierzyć się z poniższymi najważniejszymi obszarami problemowymi:

• Bariery wynikające z edukacji na niższych poziomach nauczania:

Sporo osób niepełnosprawnych nie jest w stanie sprostać wymaganiom stawianym przed nimi podczas egzaminów wstępnych na wyższe uczelnie. Spowodowane jest to niższym poziomem nauczania w szkołach specjalnych, do których częstokroć uczęszczali kandydaci na studia wyższe. W dalszym ciągu niewiele osób kształci się w tzw. systemie masowym. Nauczanie w szkołach specjalnych izoluje osoby niepełnosprawne od społeczeństwa, a także stwarza sztuczny podział na niepełnosprawnych i „resztę świata”. Powoduje to powstawanie specjalnych, wyrwanych z kontekstu rzeczywistości warunków, w których uczący i wychowujący się ludzie nie mają szans na nabycie zwykłych zachowań społecznych.

Agresja- wszelkie działanie (fizyczne lub słowne), którego celem jest wyrządzenie krzywdy fizycznej lub psychicznej- rzeczywistej bądź symbolicznej- jakiejś osobie lub czemuś, co ją zastępuje. Agresja jest zazwyczaj reakcją na frustrację, jest też przejawem wrogości.

Czynnikami wywołującymi agresję mogą być:

  • frustracja- powstaje ona wówczas, gdy pojawia się przeszkoda utrudniająca lub uniemożliwiająca osiągnięcie jakiegoś celu.
  • ból fizyczny, ale często zależy to od sytuacji w jakiej on powstaje.
  • niezaspokojenie podstawowych potrzeb człowieka: miłości i bezpieczeństwa
  • może być wynikiem przejmowania zachowań agresywnych od obserwowanych osób

Mózg długo pozostawał całkowitą zagadką dla naukowców. Obecnie wciąż daleko nam do odkrycia pełni jego możliwości. Ale kto z nas nie chciałby zwiększyć potencjału własnego umysłu? Neuropsychologia w parze z nowoczesną technologią wychodzi naprzeciw naszym oczekiwaniom ludzi. Dziś, za pomocą treningów EEG-biofeedback, możemy nauczyć się jak poprawić efektywność pracy mózgu w różnych obszarach funkcjonowania człowieka.

Kilka słów o metodzie EEG-biofeedback

EEG-biofeedback jest to nowoczesna metoda terapeutyczna łącząca w sobie elementy psycho i fizjoterapii. Dzięki niej można nauczyć się świadomie kontrolować fale mózgowe, tak aby mózg pracował efektywniej. Oparta jest o zasadę biologicznego sprzężenia zwrotnego oraz wykorzystuje elementy warunkowania klasycznego. Odpowiednio dobrany trening biofeedback poprawia pamięć i koncentrację, uczy panowania nad własnymi reakcjami, a także pomaga w relaksacji i radzeniu sobie ze stresem.

Dojrzewanie psychoseksualne jest procesem, na który rodzice i opiekunowie mają wpływ już od chwili narodzin dziecka. Osoby niepełnosprawne niezależnie od stopnia i rodzaju posiadanego deficytu nie są pozbawione potrzeb seksualnych, częściej wskutek braku fachowej wiedzy i wsparcia, nie wiedzą jak sobie z nimi radzić w sposób akceptowalny społecznie.

Proces pokwitania osób niepełnosprawnych intelektualnie przebiega w podobnym tempie jak u osób sprawnych, zmiany fizyczne występują w tej samej kolejności, co u większości młodych osób. O pewnych odstępstwach można mówić w sytuacji, gdy mamy do czynienia z osobą, której niepełnosprawność uwarunkowana jest genetycznie, czyli na przykład w zespole Downa.

Bulimia to choroba głównie młodych kobiet, które chcą się podobać innym, nie są zadowolone ze swojego ciała, pragną mieć sylwetkę modelki. To choroba umysłu, która objawia się uporczywym przymusem kontroli swojej wagi oraz przeciwdziałaniem przytyciu. Jest to swego rodzaju uzależnienie od jedzenia, które skutkuje niemożnością odmówienie sobie zjadania bardzo dużej ilości pokarmów w krótkim czasie, zwykle w sytuacjach, które są trudne emocjonalne. Jedzenie, uczucie sytości oraz przeciwdziałanie przytyciu zastępuje wtedy przeżywanie stresu, lęku, napięcia, złości albo silnej ekscytacji. A ponieważ samo objadanie się również powoduje doświadczanie przykrych emocji, takich jak na przykład wyrzuty sumienia, dlatego też osoby chore na bulimię mogą czuć się jak w błędnym kole nieustannego i trudnego do wyleczenia cierpienia.

Psychologia rehabilitacji jako odrębna dziedzina naukowa zaczęła rozwijać się dopiero w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Za polskiego prekursora badań psychologicznych nad niepełnosprawnością uważa się Aleksandra Hulka.

Według jednego z czołowych przedstawicieli, zajmujących się procesem rewalidacji, termin niepełnosprawności odnosi się do takiej osoby, której „[…] stan zdrowia fizycznego lub psychicznego powoduje trwałe lub długotrwałe utrudnienie, ograniczenie lub uniemożliwienie udziału w stosunkach społecznych i wypełniania ról według przyjętych kryteriów i obowiązujących norm (Zabłocki, 1997, s.15). Jeśli przyjąć w ten sposób rozumiane pojęcie niepełnosprawności, oznaczałoby to, iż termin ten nawiązuje do dwóch odrębnych poziomów funkcjonowania człowieka – biologicznego i społecznego. Z jednej strony bowiem akcentuje fizyczną dysfunkcję organizmu – defekt funkcjonowania poszczególnych układów (ruchowego, krwionośnego, wzrokowego, itd.) lub ich narządów, z drugiej zaś wskazuje na dysfunkcję społeczną jednostki – trudności w pełnieniu ról społecznych, wycofanie się z życia towarzyskiego, itp. Należy tu podkreślić fakt, że aby mówić o niepełnosprawności danej osoby, musi ona spełniać oba te kryteria jednocześnie.